จนวันนี้
ทุกๆสิ่ง...ทุกๆอย่าง
ยังดูเหมือนเรื่องโกหก
...
วันนั้น...
วันที่นายก้าวเข้ามาในชีวิต
...สิ่งที่เรียกว่าสีสันก็เริ่มขึ้น
...
ใครคนนั้น...ที่เรียกเราว่าหมีโหด
...ไม่มีอีกแล้วใช่มั้ย!!!?
ใครคนนั้น...ที่ชอบทำหน้าทะเล้นเดินเข้ามาหา
...ไม่มีอีกแล้วใช่มั้ย!!!?
...
วันนี้...
วันที่นายจากเราไป
...สิ่งที่เรียกว่าสีสันก็ค่อยๆจางลง
ความเหงาเข้ามาแทนที่
...
วันที่ไปงานศพของนาย
นั่งอยู่ตรงนั้นด้วยความรู้สึก...เหงา
เงยหน้าขึ้นไปมอง
...
"ด.ช.อินทัช  เอื้อศิริทรัพย์"
ความเจ็บปวดในใจก็แล่นออกมา
...
นั่งอยู่นิ่งๆ
...
ไม่สามารถทำอะไรได้
รู้สึกเหงา...
จนไม่รู้จะทำยังไง
...
แต่เมื่อหันมองหน้าเพื่อน
บรรหันมามองตอบ
ความรู้สึกที่เก็บเอาไว้ทั้งหมดก็ไหลออกมา
...
ขอโทดที่ไม่สามารถเข้มแข็งได้
ทั้งๆที่นายอยากให้พวกเราเข้มแข็ง
...
งานศพของ"เพื่อน"
คิดว่าจะได้ไปที่นั้นตอนอายุ50-60
แต่ทุกอย่างกลับไม่เป็นตามนั้น
14...
ใครจะคิด
...
เพื่อนสนิทที่ไม่ค่อยได้คุยด้วย
...ใครจะคิด
ทุกวันนี้ก็ยังรู้สึกผิด
...
ทำไมไม่เล่นกะกร
ทำไมไม่ดีกะกร
...
ถ้าเพียงแค่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
...นายอาจยังอยู่กับเรา
แต่ถ้าหากเรารู้
...เราจะทำอะไรได้
...
บททดสอบที่เกิดขึ้น
หนักเกินรับไหว
...
ทุกๆครั้งที่เพื่อนๆร้องไห้เพราะกร
ใจนึงก็อยากร้องไปด้วย
...
แต่อีกใจนึงก็ต้องคอยต่อสู้ความอ่อนแอ
ไม่อยากให้เพื่อนร้องไห้
...
วันนี้...
นายยังสบายดีอยู่ใช่มั้ย!!!?
...
มองลงมาจากฟ้า
เห็นพวกเราบ้างรึเปล่า!!!?
...
ทุกๆวินาทีที่ผ่านไป
ความรู้สึกในตอนนั้นก็ยังอยู่
...
เหงามาก
...
นายรู้บ้างมั้ย!!!?
...
เวลาไม่เคยพอ
สำหรับความเป็นเพื่อนของเรา
...
คำว่าหมีโหด
คงลืมไม่ได้แล้วใช่มั้ย...
...
คำว่าเพื่อนระหว่างเรา
จะไม่มีวันลบเลือน...
ในเมื่อฟ้าได้กำหนดให้เราเป็นเพื่อนกันแล้ว
...เราคงได้พบกันอีก
จริงมั้ย!!!?
...
สุดท้าย...ก็ทำได้แค่บอกลา
...
ลาก่อนกร...ฝันดีน่ะ!!!
^____________________^